Sandra (53 jaar) leeft sinds 2023 met een niet-aangeboren hersenletsel. Ze deelt haar verhaal met ons: “Wat er precies is gebeurd, begon eigenlijk heel sluipend. Twee jaar lang had ik aanhoudende hoofdpijn aan de linkerkant van mijn hoofd. Die pijn werd steeds erger, maar toch bleef ik doorgaan met mijn werk als chef-kok. Tot op 11 juni 2023 via een angiografie een hersenaneurysma werd vastgesteld. Fysiek had ik een zware ingreep achter de rug, maar wat het met mij zou doen op lange termijn, besefte ik toen nog niet. Vier weken na de operatie stond ik alweer voltijds op de werkvloer. Ik wilde sterk zijn, niets laten merken aan mijn omgeving en vooral bewijzen dat ik ‘gewoon’ verder kon. Lange tijd heb ik dat volgehouden, maar eigenlijk ging ik elke dag verder over mijn grenzen. Ik werkte keihard, negeerde de signalen van mijn lichaam en was compleet uitgeput. Door mijn hersenletsel kreeg ik te maken met heel wat gevolgen. Ik kampte met zware migraine. Mijn linkerarm deed pijn, met uitstralende pijn en krachtverlies en ik had een afhangende mondhoek. De vermoeidheid was overweldigend: een allesoverheersende uitputting, alsof mijn lichaam nooit meer kon opladen. Mijn concentratie was zwak, ik had woordvindingsproblemen en had het emotioneel enorm zwaar. Ik kende huilbuien die ik niet kon stoppen en momenten waarop ik het gewoon niet meer kon.

Een keerpunt in mijn verhaal kwam er toen de neuroloog aan de alarmbel trok. Ze zag dat het zo niet verder kon en verwees mij door naar de Hersenletsel Lijn. Vanaf het eerste contact voelde dat als een opluchting. In de trajectbegeleiding vond ik een luisterend oor. Eindelijk kon ik zeggen hoe ik mij écht voelde, zonder veel te moeten uitleggen of verantwoorden. Mijn klachten werden begrepen en erkend, en ik kreeg concrete handvaten aangereikt. Stap voor stap begon ik mij beter te voelen.

Dankzij de begeleiding groeide ook mijn inzicht dat werken zoals vroeger misschien niet meer mogelijk zou zijn. Ik kreeg ondersteuning bij het stopzetten van mijn zelfstandige zaak. Op administratief vlak stond de Hersenletsel Lijn me bij: er werd meegedacht, instanties werden gecontacteerd en ik kreeg duidelijke uitleg over ziekte en mijn rechten. Maar het luisterende oor hielp mij ook in de psychologische verwerking.

Daarna kreeg ik rond vrije tijd en dagindeling begeleiding en in hoe ik beter kon omgaan met mijn vermoeidheidsklachten. Ik ben oprecht dankbaar voor alle hulp die ik heb gekregen. Daarnaast nam ik deel aan het lotgenotencontact via de Hersenletsel Lijn en dat heeft mij enorm geholpen. Het is een veilige ruimte waar je je verhaal kan doen, soms zelfs zonder veel woorden. Mensen hebben andere klachten, maar toch begrijp je elkaar. We steken elkaar een hart onder de riem en herinneren elkaar eraan dat we goed bezig zijn. En als je vragen hebt voor een zorgverlener is daar ook ruimte voor.

Vandaag is mijn situatie anders. Ik ben nog niet opnieuw aan het werk, maar ik volg wel opleidingen met het oog op de toekomst en een mogelijke werkhervatting. Wat vooral veranderd is, is dat ik mijn hersenletsel een plaats heb kunnen geven. Dat proces was niet vanzelfsprekend, maar ik heb het gevoel dat ik hierin niet alleen stond. Zo kijk ik met meer mildheid naar mezelf. Ik weet nu dat herstel geen rechte lijn is, maar ik heb geleerd dat ik niet alles alleen moet dragen. Dankzij de Hersenletsel Lijn voel ik me gesteund, begrepen en opnieuw hoopvol. Aan lotgenoten wil ik zeggen: je hoeft het niet alleen te doen. Stap voor stap is ook vooruitgang. Er is hulp, er is begrip en er is altijd ruimte om opnieuw perspectief te vinden.