Mijn naam is Thomas en iets meer dan 5 jaar geleden, vlak voordat ik 31 jaar oud zou worden, kwam de ‘breuk’ in mijn levenslijn toen ik door een aangeboren aderafwijking (een AVM, in medische termen) een hersenbloeding opliep.

Het kostte mij een paar jaren voordat ik daar goed op kon reflecteren, maar nu zie ik in dat ik heel veel geluk heb gehad. ‘Geluk gehad, als zoiets gebeurt op zo’n jonge leeftijd?’ Ja, inderdaad. Ik was net gaan samenwonen met de geweldige persoon die inmiddels mijn vrouw is (en zij zou uiteindelijk van enorm belang blijken te zijn om dit te overwinnen), mijn droomjob gaan najagen, spannende reizen maken, een huis kopen, een familie starten.

Ik was ook heel erg sportief, ik fietste graag door de glooiende Vlaamse heuvels en had een sociaal leven dus ik was ’s avonds nogal eens weg van huis. Maar op die ongelukkige avond was ik thuis en konden hulpdiensten snel worden ingeschakeld toen letterlijk elke seconde ertoe deed. Hersenoperaties en een lang herstel van enkele maanden in Revalidatieziekenhuis Inkendaal volgden. Ik moest bijna alles opnieuw leren: stappen, praten, eten met twee handen en ja… zelfs lachen, want mijn hersenletsel had mijn gezichtsspieren verdoofd. Maar het was tijdens de coronapandemie, dus mijn glimlach kon ik verbergen onder een mondmaskertje. Door mijn jonge leeftijd kon ik nog heel veel herstellen in relatief korte tijd. Motivatie en doorzettingsvermogen hielpen mij om deze enorme uitdaging te overwinnen.

Uiteindelijk bracht ik 13 maanden in revalidatie door (voltijds gehospitaliseerd en ambulant), maar het kostte me ruim 4 jaar om mijn ‘nieuwe’ persoon te omarmen. Tot die tijd dacht ik dat als ik maar hard genoeg werkte, ik weer de oude Thomas kon worden. Dat alle schade hersteld kon worden.

Dat idee heb ik nu kunnen laten varen. Die acceptatie kwam niet van de ene op de andere dag en zeker niet vanzelf, maar een grote last viel van mijn schouders toen dat moment kwam. Nu kan ik zeggen dat ik meer van de nieuwe dan van de oude Thomas hou. Ik geniet veel meer van de kleine dingen in het leven (én uiteraard grote dingen, zoals de geboorte van ons dochtertje onlangs), kan tegenslagen beter overzien, ik ben minder gestresseerd en leef veel meer van dag tot dag, in plaats van ver vooruit te willen kijken.

En ik ben bovenal veel dankbaarder geworden. Dat ik het overleefd heb, niet alleen fysiek en acuut, maar ook mentaal en op de lange termijn. Het proces van acceptatie hielp mij ook met de wens om iets terug te willen en kunnen doen. Om anderen dezelfde kans te geven om de nazorg te krijgen die ze verdienen.

Een van mijn grote passies in het leven is koersfietsen. Ik moest hard werken aan mijn herstel om weer op de fiets durven te zitten. Toen het moment kwam dat ik dit weer kon, was mijn goede doel helder: geld inzamelen voor de Hersenletsel Liga met een grote fietstocht. En zo geschiedde! Begin juni 2025 fietste ik meer dan 7.000 euro bij elkaar dankzij de steun van vele vrienden en familie. Een grote overwinning voor mij, en voor mijn ‘nieuwe’ gemeenschap van overlevers.