Mensen helpen zit in mijn DNA. Ik werk als verpleegkundige, en ook buiten mijn werk heb ik altijd het gevoel gehad dat ik iets wil betekenen voor anderen.

Na mijn eigen hersenletsel ben ik op veel muren gebotst. Niet alleen lichamelijk, maar ook in het zoeken naar begrip, erkenning en een plaats in een wereld die vaak sneller verdergaat dan jij kunt volgen. Je moet plots uitleggen wat je vroeger niet hoefde uit te leggen. Je moet vechten voor dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken.

Ik heb me toen voorgenomen dat ik er alles aan wil doen om te voorkomen dat andere mensen hetzelfde moeten meemaken. Dat zij zich niet alleen hoeven te voelen in hun zoektocht. Dat wat moeilijk bespreekbaar is, toch woorden krijgt. En dat er meer begrip komt voor alles wat een hersenletsel met een mens en zijn omgeving doet.

Daarom betekent mijn vrijwilligerswerk voor de Hersenletsel Liga zoveel voor mij. In mijn cursiefjes, als NAH-ambassadeur, in de werkgroep Awareness & Communicatie en in de podcast kan ik mijn ervaring delen en mee helpen benoemen wat vaak onzichtbaar blijft.

Daarnaast kan ik er ook mijn creativiteit in kwijt. Met mijn muziekproject De MensenZijde maak ik nummers over onderwerpen die moeilijk bespreekbaar zijn. Muziek kan een zwaar thema op een toegankelijke manier dichter bij mensen brengen. Een lied hoeft niet met de vinger te wijzen om toch iets in beweging te zetten. Het kan raken, herkenning geven en mensen doen stilstaan bij een werkelijkheid die ze anders misschien voorbijlopen.

Voor mij komen in dit vrijwilligerswerk verschillende delen van wie ik ben samen: verpleegkundige, ervaringsdeskundige en creatieve maker. Maar uiteindelijk draait het altijd om hetzelfde: mensen helpen.

Soms kan dat door zorg te geven. Soms door te luisteren. Soms door woorden te geven aan wat iemand zelf nog niet kan uitleggen. En soms door een lied te schrijven dat iemand het gevoel geeft: ik ben niet alleen.

Dat is waarom ik mij met heel mijn hart inzet voor de Hersenletsel Liga.