Nu het weer vroeger donker wordt, wordt er overal aandacht gevraagd voor fietsverlichting en fluohesjes. Terecht natuurlijk. Maar ik vroeg me onlangs af hoeveel rolstoelgebruikers eigenlijk aan hun eigen zichtbaarheid denken.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar zelf ook niet altijd bij stilsta.

Nu hoor ik sommigen al denken: met een rolstoel rijd je toch op het voetpad?

Dat is inderdaad de bedoeling. Alleen moet je eens proberen een eindje met een rolstoel af te leggen. Een auto die half op het voetpad geparkeerd staat, vuilniszakken, fietsen, reclameborden of een stoep die plots veel te smal wordt. Voor iemand die kan stappen is dat meestal geen groot probleem. Je loopt er gewoon omheen. Met een rolstoel ligt dat net iets anders.

Regelmatig zit er niets anders op dan een stukje over de rijbaan te rijden. En net daar begint het gevaar, zeker wanneer het donker wordt.

Want vergeet niet dat wij een stuk lager zitten dan iemand die wandelt of fietst. Vanuit een auto zijn we daardoor soms moeilijker op te merken. Tel daar nog een donkere rolstoel en een donkere jas bij en je begrijpt waarom ik me toch wat vragen begin te stellen.

Misschien zouden we zelf wat meer aandacht moeten besteden aan verlichting op onze rolstoel. Een lampje vooraan en achteraan, wat reflectoren op de wielen. Veel hoeft dat niet te zijn. Ik zie mezelf nu ook niet meteen met een zwaailicht door Wieze rijden, al zou dat bij sommige obstakels op het voetpad misschien nog van pas komen.

Maar even serieus. We spreken vaak over toegankelijkheid, en terecht. Alleen vergeten we soms dat een ontoegankelijk voetpad ons ook letterlijk het verkeer in dwingt.

Daarom lijkt het me geen slecht idee om bij het begin van de donkere maanden ook eens naar de zichtbaarheid van onze rolstoel te kijken.

Glenn Van Sinay